![](http://29.media.tumblr.com/tumblr_lqorzloVS61qdbzejo1_500.jpg)
Kendi halinde dalgalanan, birbirine karışmadan birbirinin içinden akıp giden bir kalabalığın aslında onu izlediğini nasıl bilebilirdi. Belki de sadece bir yanılsamaydı, belki de kalabalık sadece uğulduyordu ve o bu uğultunun içinden bazı sözcükleri seçebildiğini sanıyordu; “Bunu yapabilir mi?” “Bu olabilir mi?” “Korkarım doğru” “Vazgeçiyor!” “Vazgeçiyor!” Sendeleyerek alandan uzaklaşırken düşünüyor ve kendine telkin veriyordu; -Korkarım bunun üstesinden gelemeyeceğim. Rakibim bir dev, zırhı çelik gibi, bir örsü yumrukluyor gibiyim. İmkansızı denedim ve yenildim. Bunu kabul etmeliyim, tüm bunlar kibirdir. Yaşlanıyorum, mücadele etmesi gereken kişi ben değilim, kolektif bir sorunu bireysel olarak karşıma almak. Bir tek insanın üstesinden gelebileceği bir şey değil bu. Vazgeçiyorum- Uğultu bir an için durdu; ve son sözcük söylendi. “VAZGEÇİYOR!!!” Alevler son defa parladı ve sonra kendi içine doğru çöktü. Birbirine çatılmış dallar, çalı çırpı kül olup gitti. Duraksadı, ve kendi içinden bir defa daha yineledi. “vazgeçiyorum” Bu son sözcük ağzından çıkan bir sözcük gibi değil daha çok zorlukla yutulan bir yumru gibi, boğazını yırtarak içine düştü. Sular açıldı ve onu içine almak için dalgalar halinde üzerine kapandı. Bir son nefesle sular kabardı, bir son nefes daha ve bir daha, sular sıçramaya, patlamaya başladı. Kusmak gibiydi daha çok, önce içine çekildi sonra yükseldi, yukarıya doğru, daha yukarı. Ve son olarak işte boğazından tırmanan bu yumruyu ağzında tutmayı ve yeniden yutmayı da denedi. Varoluşunu böyle çiğ bir şekilde yutabilenlerden değildi. Saklı itirazı ayaklanmış, kenetlenerek sımsıkı kapanmış dişlerini dövüyordu, tısladı ve bu sözü duymamak için kulaklarını tıkadı, çünkü sözcük dile gelmeden kulaklarını acıtıyordu. Oysa bu sözcüğü bir daha hiç duymadı. Bir çığlık halinde taştı içinden; neredeyse sesteş ama bu olumsuzlamanın olumsuzlaması olan bir sözcük; “VAZGEÇMEYECEĞİM Keyfi tıkırında olan dev bu sesi duyduğunda yerinde hopladı, hoşnutsuzlukla yüzünü buruşturdu, bunun anlamını biliyordu. Onu yere yıkamayacak olsa da ne yapıp edip etinden et koparacak bir adam geri geliyordu. Şöyle bir düşününce belki de sönmüş olan ateşin küllerine eğilen biri işte kıpkırmızı kömürleri görecek ve ani bir hareketle yüzünü çevirecekti yanmamak için. İzleyiciler kayıtsızdı, çünkü neredeyse hepsi sadece yakınmayı biliyordu. İşlerine geri döndüler, çok azı geriye dönüp bir daha baktı, daha azı durup uzun uzun baktı. Umutsuz olmayın, işte bir tanesi silah olarak kullanabileceği eğri büğrü bir demir çubuğu eline alıp kararlılıkla geriye döndü; içindeki ateşin bir anda parlayıp sönen, duvarları şöyle bir yalayıp isle karartan ateş değil, sürekliliği olan yakıcı ve yoğun bir ateş olmasını umarak.